Ik word blij van een typisch Nederlandse wolkenlucht. Omdat dan in 10 minuten een heel scala aan verschillende belichtingen voorbij trekt. Dat scheelt je zo een keer of drie terugkomen naar dezelfde locatie. Hieronder vind
Fotograferen is vooral een digitale bezigheid: ik druk op een knopje, koppel mijn camera aan mijn laptop en klik wat rond met mijn muis in Lightroom. Deze manier van werken spreekt mijn creativiteit slechts op
Als ik ga fotograferen zeg ik: ik ga fotograferen. Zoiets schept verwachtingen, bij mij en bij anderen. Dus hoor ik bij terugkomst: en, heb je mooie foto’s gemaakt? Van dit onzingesprek ben ik nu af
Deze foto maakte ik in 2007. Ik denk uit verveling, aangezien ik – zo te zien – met mijn scriptie bezig was. Alle spullen uit de foto zijn verdwenen. Net zoals (bijna) alle boeken die
Je hebt helemaal geen camera nodig om te fotograferen. Laat staan een dure camera. Een leeg blik doperwten volstaat ook. Met een beetje klussen bouw je je eigen gaatjescamera voor een paar euro. Digitaal fotograferen
Mijn eerste serieuze camera woonde in een luxe leren fototas. Hij had een extra UV-filter, ter bescherming van het glas. Toen ik hem verkocht, stond in de advertentie: geen gebruikssporen. Mijn huidige camera hangt achteloos
Ik heb één keer een camera obscura in werking gezien: ik stond in een pikdonkere kamer met één klein gaatje in de verduistering. Op de muren zag ik de buitenwereld geprojecteerd. Tijdens de lockdown haalt
Ik woon op twee plekken, en dus wisselt mijn fotografiestandplaats tussen Den Haag en Rotterdam. In beide steden fotografeer ik er lustig op los. Daardoor zie ik scherper wat de omgeving met mijn blik doet.
Thuis saai? Wat een onzin. Je kijkt gewoon niet goed genoeg. Neem bijvoorbeeld Vincent Bal: die creëert een nieuwe wereld met één schaduw. Gewoon met een beetje zon, een vel papier en een pen. Kun
Wat sta ik in musea vaak jaloers te kijken naar een fotograaf die het (on)geluk had om bij een historisch moment aanwezig te zijn. Dan heb je immers een flinke voorsprong met je beelden. Maar
Ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik bingewatch al dagen het nieuws. Mijn kijkgedrag draagt niet bij aan mijn gemoedsrust. Wat wél helpt, zijn onderstaande dingen. Een greep uit wat ik tegenkwam
Ik heb een flinke afwijking voor alles wat nieuw is. Ben ik bezig in een boek, dan wil ik het liefst al weer aan een nieuwe beginnen. Ik heb een schriftje vol foto-ideeën. Dat groeit
Een leuke winterklus: maak een kalibreermapje. Dat klinkt technisch, maar is het niet. Dit mapje is namelijk bedoeld voor je ogen, en dus niet om je beeldscherm mee te kalibreren. Wat heb je eraan? Je
Je bent wat je eet, zou een foodblogger zeggen. Ik stel daar tegenover: je bent wat je ziet. En doet. En dus meld ik hier maandelijks wat ik zoal zie en doe. Om mezelf scherp
Aan het einde van het jaar word je als vanzelf een beetje contemplatief – ik tenminste wel. 1 januari vóelt als een nieuw begin, een blanco vel papier. Nonsens natuurlijk, want iedere dag – nee,
Soms voel ik me net een kleuter: ik heb dan onbedaarlijke zin om op de grond te liggen en met een zeurstem te klagen ‘maar ik heb geen zihiiiinnn’. Zo’n dag heb ik vandaag. Geen
Zo. Dit is alweer de laatste vooruitblik van dit jaar. De aankomende maand ga ik aan de slag met mijn foto-archief, bereid ik een volgende expositie voor en ga ik heel veel lezen bij een
Sinds kort heb ik een plakboek. Het duurde even voordat ik het maagdelijk witte papier daadwerkelijk vulde, maar inmiddels ben ik niet meer zo kritisch en plak ik me suf. Het brengt het kleuterschoolgevoel terug
Het maakt eigenlijk niet uit waar ik ben: Taiwan, Rotterdam, ik zie de laatste tijd overal hetzelfde. In mijn foto’s vallen telkens mensen bijna weg in hun stedelijke omgeving. Hoe komt dat toch? Die eenvormige
Zo’n twee jaar geleden veranderde er iets aan dit blog. Er kwam iemand in mijn leven die me – aanvankelijk schoorvoetend – liet weten dat er ergens een lidwoord miste. Of dat een woord verkeerd
Het is alweer de negende keer dat ik terug- en vooruitblik op wat ik eigenlijk aan het doen ben. Dat bevalt me wel. De focus van deze maand: feedback en plakboeken. Over die nieuwe website
Als je fotografeert, doorloop je meestal 3 fases. Maar besteed jij ook aan al die fases evenveel tijd en aandacht? Waarschijnlijk niet. Grote kans dat dát je tegenhoudt om een betere fotograaf te worden. Daarom
Ik liep al twee jaar met een idee in mijn hoofd; telkens als ik langs een snelweg schapen zag grazen, krulden mijn mondhoeken omhoog. Het contrast van snelweg en schaap vind ik humoristisch. Niks geen
Soms is het goed om eens te experimenteren met je fotografische workflow. Want alleen zó kom je erachter dat iets misschien wel heel nuttig kan zijn. Zoals het vooraf maken van een shot list. Hierbij
Sinds ik maandelijks terug- en vooruitblik op mijn fotografische activiteiten, zie ik langzaamaan een patroon ontstaan. Soms ben ik onstuimig gemotiveerd, en soms totaal niet. Het grappige is; als ik midden in één van beiden
Ik schreef eerder al over de workshop die ik volgde in Parijs. Vier dagen lang werkten de deelnemers aan een eigen project. Op de laatste dag presenteerde iedereen zijn serie, inclusief een korte inleidende tekst.
Het is verleidelijk om als fotograaf alleen je successen te delen. Fouten houd je voor je. Maar wat als je een fout maakt die per ongeluk leidt tot een betere foto? Hoor je ook zelden
Stel: je bent met meerdere mensen op vakantie. Met vrienden, of met je gezin. Hoe groot is de kans dat aan het einde van die vakantie iemand een fotoboek in elkaar klust? Ik vrees bijzonder
De maand juli wordt mijn voorlopige hoogtepunt qua fotografie dit jaar. Ik ben de maand gestart met een bezoek aan Arles, en ik sluit hem af met het volgen van een workshop in Parijs. Veel
En voor je het weet ben je 400 blogposts verder. Dat krijg je ervan, als je vasthoudt aan een zelf verzonnen regel. Die regel was: schrijf twee artikelen per week over fotografie en publiceer ze