Tip 145: Gebruik je zintuigen eens!
Voordat ik naar buiten ga, kijk ik niet omhoog maar naar beneden: wat voorspelt Buienradar? In de auto volg ik gedwee de aanwijzingen van Google maps. Kortom, ik ben losgezongen van mijn fysieke omgeving. De
Voordat ik naar buiten ga, kijk ik niet omhoog maar naar beneden: wat voorspelt Buienradar? In de auto volg ik gedwee de aanwijzingen van Google maps. Kortom, ik ben losgezongen van mijn fysieke omgeving. De
Ik maak dingen zonder dat iemand daarom vraagt. Onderweg kom ik veel gedoe tegen: een onderwerp dat in mijn hoofd mooier was dan in het echt. Prints die mislukken. Een boekje dat ik per ongeluk
Ik verdiep me zo in de Nederlandse bebouwing dat ik soms vergeet hoe anders het er bij onze zuiderburen aan toegaat. Waar Nederland tot in detail vastlegt hoe en waar er gebouwd mag worden, krijgt
Ik lees momenteel het boek Filterwereld. Het is een nogal lang (en soms oeverloos) pleidooi over hoe algoritmen onze online en offline wereld vervlakken. Want algoritmen sturen aan op “meer van hetzelfde” waardoor onze cultuur
Ik heb een wisselende relatie met de posterijen. Bij zowat iedere voortschrijdende kilometer krijg ik een update per mail, totdat die stroom abrupt eindigt met het bericht “U was niet thuis”. Om razend van te
Als je alles wat door mensen is gemaakt op één hoop gooit, dan weegt dat meer dan alle natuurlijke dingen bij elkaar. Ik moet telkens aan dat feitje denken als ik langs een gebouw loop
Vorige week viel mijn gloednieuwe camera pardoes op straat. Toen ik ‘m opraapte, zag ie er bepaald niet meer als nieuw uit. Als onderdeel van mijn verwerkingsproces, schrijf ik er maar over op dit blog. En
Ik ben verzot op dingen bedenken. Mijn notitieboekje staat vol ideeën en ik ben in het vrolijke bezit van stapels boeken. Mijn hersens zijn onverzadigbare kennisvreters. Maar denken zonder doen is iets voor filosofen –
De afgelopen weken had ik weinig ruimte voor fotografie. Het gevolg: een permanente onrust die op de achtergrond mee suddert met alles wat ik doe. Eén van de symptomen is dat ik dan niks opschrijf
Er staat een werkelijk idiote documentaire op NPO Start. In 2003 ontdekt een groep kunstenaars een verborgen tussenruimte in een Amerikaans winkelcentrum. Omdat de woningnood hoog is, besluiten ze die ruimte om te bouwen tot
Natuurlijk, het fonkelnieuwe Fotomuseum in Rotterdam is helemaal hip and happening, maar vergeet niet dat het Fotomuseum Den Haag er ook mag wezen. Tot 23 augustus vind je daar de aangrijpende overzichtstentoonstelling van Letizia Battaglia.
Lange tijd schreef ik op dit blog bijna uitsluitend over het werk van andere fotografen. Sluipenderwijs veranderde dat: ik begon meer over mijn eigen zoektocht te schrijven. En over andere inspiratiebronnen. Maar vandaag is het
Ha, straatkunstenaar Banksy heeft weer van zich laten horen. Of nouja, laten zíen. Want niemand weet wie hij – of zij – is. Sinds een paar dagen staat er een nieuw standbeeld in Londen. Inclusief
Onlangs kregen wij een nieuwe keukenvloer. Het pand is in 1921 neergezet, dus we keken dwars de geschiedenis in. De vorige bewoners bleken wat parafernalia in de vloer te hebben achtergelaten. Dus ik deed hetzelfde.
Schiphol heeft er een nieuw kunstwerk bij: een klok van Maarten Baas waarin duizend mensen 12 uur lang telkens een stapje zetten. Zo worden ze zelf de tijd. Het resultaat is nu permanent te zien
Voor mijn (andere) werk, teken ik vaak live op flip-overs. Omdat dat fijner vertelt dan 83 powerpointslides vol tekst. Ik teken vaak ijsschotsen, omdat je dan mooi kunt laten zien wat er allemaal nog onder
Het fonkelnieuwe Nederlands Fotomuseum in Rotterdam is geopend. Daar moest ik natuurlijk heen. Ik had er zoveel recensies over gelezen dat ik bijna was vergeten dat ik er zelf ook iets van kan vinden. Hierbij! Museumwaardig Fotografie heeft
Ik ben een atypische museumbezoeker. Ik snelwandel dolgraag door de zalen. Soms lees ik geen enkele tekst. En even later staar ik minutenlang naar één werk. Enfin, ik heb een eigen museumbezoekstijl ontwikkeld, die ik
Onlangs stond ik in een winkel met een ovenwant in mijn hand. Past deze kleur bij onze keuken, vroeg ik me af. Bij thuiskomst bleek het een mismatch. Kan gebeuren, dacht ik. Maar dankzij een
Eens per twee weken kijk ik met toegeknepen ogen naar de benzinemeter van mijn auto. Ik zoek naar een minuscuul driehoekje dat me vertelt aan welke kant mijn tankdop zit. Ik ben tot veel in
Ik ben wat naïef geweest als het gaat om het gebruik van groene schermen. Ik dacht dat ze vooral werden gebruikt door weermannen en bij niet bestaande werelden (zoals in The Lord of the Rings).
Bij ieder bouwproject hangt een levensgrote afbeelding van hoe het eruit moet komen te zien: straalblauwe lucht, bloeiende perken en vrolijke mensen. Maar hoe hangt de boel erbij op een dinsdagmiddag in november? Daarvoor bestaat
Sjonge. Je knippert een paar keer met je ogen en dan ben je 11 jaar en 800 blogs verder. Als ik toen was gaan beleggen in plaats van bloggen, had ik vast een leuk vermogen
Ik kom maar weinig écht leuke teksten over kunstenaars tegen. Laat staan filmpjes. Meestal zijn die doorspekt met superlatieven en een opsomming van prijzen en exposities. Maar vandaag stuitte ik op een vrolijke uitzondering: John
Ik doe niet aan voornemens. Althans, niet in december. Eerst maar eens mijn teen rustig in het nieuwe jaar dippen. Kijken we daarna wel waar ik zin in heb. Sowieso ben ik wars van grootse
Ik ben in een konijnenhol getuimeld; daarin circuleren foto’s waarop per ongeluk een tijdreiziger is vastgelegd. Kan natuurlijk niks van waar zijn, maar tóch wringt er iets zodra ik naar het beeld kijk. Wat als
Er waait een stickertrend in kunstenaarsland. Een fotoboek maken kost een klein fortuin, dus gaan fotografen op zoek naar manieren om de kosten te dekken. Of misschien zelfs wat over te houden. En daar komt
Jaren geleden had ik een zeer sterke mening over “in opdracht werken”. Het zou mijn vrije fotografenblik bezoedelen. Ik zou er minder eigen werk door maken. En ik zou niet om kunnen gaan met de
Vraag mij waar het zuiden ligt, en ik kijk je appelig aan. Het gevolg: ik verdwaal makkelijk en stap ik pardoes in een bus die de verkeerde kant op gaat. Zonder GoogleMaps kom ik nergens.
Paris Photo is een megalomane fotografiebeurs voor mensen met een grote portemonnee. Een soort TEFAF voor de fotografie. Dit jaar was ik er niet bij, maar gelukkig kun je de boel ook online bekijken. Hierbij een korte aanblik