De afgelopen weken had ik weinig ruimte voor fotografie. Het gevolg: een permanente onrust die op de achtergrond mee suddert met alles wat ik doe. Eén van de symptomen is dat ik dan niks opschrijf in mijn notitieboekje. Hoe vaak moet ik die les nou nog leren?
Eigenlijk is dit blog een omslachtige manier om mezelf te vertellen wat ik moet doen. Of te reflecteren op patronen die zich maar blijven herhalen. Zoals de neiging om mijn ideeën geen podium te geven. Gewoon een pen te pakken en ze op te schrijven in mijn boekje.
Al mijn ideeën.
Want daarmee train ik mezelf: door ze op te schrijven neem ik ze serieus. En onthoud ik ze beter. Zo ontstaat er een web van mijn gedachtes, waarbij de kans groter wordt dat ik iets verzin waarmee ik vandaag nog aan de slag wil.
Verzameling notitieboekjes
Architect Herman Hertzberger schreef er ook lustig op los, leerde ik onlangs. In het Nieuwe Instituut in Rotterdam stuitte ik op een vitrinetafel vol met zijn notitieboekjes:
Wat er in die boekjes staat?
Volgens het bordje ernaast: fascinaties, eerste ideeën, schetsjes, gedachtespinsels, observaties en afwegingen. Alles komt samen in die boekjes.
En ook in die van mij. Tenminste, als ik erin schrijf.
Want wanneer ik geen tijd maak voor fotografie of het opschrijven van ideeën, raak ik visueel geconstipeerd: ideeën hopen zich op, vaak zonder dat ik het weet. Wel voel ik onrust over dat ik niks maak. Niks doe. Geen inspiratie heb.
Ik had pas door wat er aan de hand was toen ik deze week naar Tilburg reed. 1,5 uur heen en terug. Ik deed een podcast aan, en weer uit. Zette muziek aan, en weer uit.
Geen rust in mijn hoofd.
En toen kwam het ineens los. Allerhande gedachten en ideeën over wat ik de komende periode wil gaan doen. En hóe ik dat ga doen. Was alleen een beetje onhandig dat ik het – al rijdende – niet kon opschrijven. Maargoed, de boel stroomde in ieder geval weer (ik laat de constipatie metafoor hier even los).
Lummeltijd
Het enige dat ik nodig bleek te hebben was lummeltijd. Tijd die niet werd opgeslokt door lezen, mijn telefoon, werk of boodschappen doen. Een podium maken voor gedachtes die al weken stonden te wachten. Wandelen, autorijden of fietsen zijn daarvoor zeer geschikt.
De dagen erop pakte ik mijn boekje weer en schreef en tekende er lustig op los:
Kortom, de maker in mij is weer wakker geworden. En dat voelt fijn. Mocht jouw makende zelf ook nog in een winterslaap verkeren; koop een boekje en schrijf wat op. Begin!
Meer van hetzelfde vind je in onderstaand artikel.