Ik ben geen fan van nieuws. Het is teveel, te negatief en zelden beïnvloedbaar (in ieder geval niet door mij). Dus kies ik andere nieuwsbronnen. Hierbij drie papieren tijdschriften, die bovendien gratis zijn. Het zijn
Ik heb 6 jaar lang boven een videotheek in Leiden gewoond. Dagelijks moest ik dóór de videotheek om mijn appartement binnen te komen. In die 6 jaar veranderde het assortiment vrij rap van video naar
Een foto van een flatgebouw of een visuele weergave van een depressie. Beide foto’s zijn zó wezenlijk verschillend dat je bijna vergeet dat het om hetzelfde medium gaat. Een leidraad die ik dan graag gebruik,
Er was eens een fotograaf die een vos langs een pingpongtafel zag lopen. Vier jaar lang wachtte hij op eenzelfde moment, nu met zijn camera paraat. Die vos, die kwam niet meer. Maar hij maakte
Als ik naar mijn oude fotoprojecten kijk, zie ik een ratjetoe aan kleurbewerkingen. Dat is – weet ik nu – de doodsteek voor eenheid in je werk. En dus ook de herkenbaarheid ervan. Daarom hier
Soms is angst een goede raadgever. Want zonder angst had ik op 16 december jl. niet in Volkskrant Magazine gestaan met mijn project over het Nederlandse luchtalarm. Over hoe dat zo kwam en wat die
Stel: je bent een gevierd director en je wordt gevraagd om een documentaire te maken over het leven op één dag. Je hoeft niks te filmen, want alles wordt al gefilmd door 324.000 mensen. Wat
Een fotoserie laat dingen zien die je in het dagelijks leven niet opmerkt. Je denkt dat iets voor altijd is, maar morgen kan alles anders zijn. Of over 27 jaar. Deanna Dikeman fotografeerde jarenlang haar
In 2019 kocht het Nederlands Fotomuseum het project The Migrant aan, wat ze nu tentoonstellen. Ik ging kijken en vond het gaaf. Niet alleen omdat het over een zangvogeltje gaat, maar omdat het een lofzang
Er verdwijnt iets uit ons straatbeeld. Iets waar je vroeger pisang goreng en bakken vol bami bestelde. “De Chinees” wordt in rap tempo omgebouwd tot wok- of sushi-restaurant. We willen ze niet meer, kennelijk. Mark
Stel: je woont in kamer van 2 bij 3 meter zonder ramen. Daar zit je 22 uur per dag in, al jaren. En dan word je gevraagd welke foto je zou willen zien. Wat is
Wat doe je met je vrije tijd? Je kunt binnen zitten, tuinieren, op reis gaan, Netflixen of allemaal op een kluitje hetzelfde zitten doen. Dat laatste lijkt in Korea het geval. In 40 jaar tijd
Hoe visualiseer je het Nederlandse landschap als fotograaf? Yorit Kluitman stapte op de fiets, met zijn camera. Niet om lukraak wat foto’s te maken, wel om systematisch alle 338 gemeentes in Nederland op eenzelfde wijze
Mr. en Ms. Sweetman zijn trots op hun tuin. Apetrots. In 1963 besloten ze daarom zich iedere maand te laten fotograferen door Ken Griffiths – te midden van de gewassen. Toen ik de serie voor
Ik vind het soms uitermate fijn om naar spullen te kijken die netjes liggen opgelijnd. Stiekem hoop ik dat die orde op mij overslaat en ik stop met dingen uit te stellen. Zoals dit artikel
Ik ben gek op grote schepen. Geen gejaag met wisselende snelheden, maar een constante voortgang – zo kom je er ook. Alhoewel. Vroeger kwam een schip er heel vaak níet. Omdat het schipbreuk leed. De
Herbert Ponting fotografeerde in 1912 de start van de expeditie Terra Nova, die fataal zou aflopen. Zijn belofte om de foto’s pas te publiceren bij terugkomst van Robert Scott, kwam hij niet na. Gelukkig maar,
De foto’s van Lars Tunbjörk zijn absurd. Het is bijna niet te geloven dat hij niks heeft geënsceneerd. Hij wachtte gewoon net zolang tot er iets idioots voorviel. En in Zweden lijkt dat dus verdomde
We hebben een nieuwe Fotograaf des Vaderlands. Wat dat precies inhoudt is mij onduidelijk, maar wat ik wél weet is dat Jan-Dirk van der Burg bij Nederland hoort als ware hij een blokje kaas. Zijn
Ik schreef al eerder over Txema Salvans. Dat had een ongemakkelijk bij-effect. In zijn fotoserie The Waiting Game fotografeerde hij namelijk wachtende Spaanse prostituees. In de zomermaanden stijgt het bezoekersaantal van mijn artikel daarover navenant.
Je gebruikt ‘m zeker drie keer per dag. Je maakt er een vieze chaos van of je bent een fervent bakjesliefhebber. Jouw koelkast zégt wat over je, al ben ik daarover nog in lichte ontkenning.
Dit is de winnende World Press Photo, en ik snap waarom. Want ik wil het beeld tegelijkertijd zien en niet zien. Ik voel me een voyeur van een moment dat gruwelijk pijnlijk voor deze man
Tara Wray had een depressie. Ze was tot weinig in staat, behalve fotograferen. En wat ze vastlegde weerspiegelde haar gemoed. Wrang genoeg leverde dat een bijzondere serie op die een beetje ongemakkelijk onder je huid
Stel je mag een teddybeer uit elkaar trekken óf iets van grote hoogte laten vallen op een betonnen vloer. Wat kies je? Het geeft een vreemd voldoenend gevoel om iets netzolang te forceren totdat het
Iedereen leeft in zijn eigen stukje werkelijkheid. Je genen, je opvoeding, alles wat je tot nu toe hebt meegemaakt, tellen op tot wat je nu voelt, vindt en ziet. Maar ook jouw letterlijke kijk op
Als je de overzichten van 2017 moet geloven, bestond het jaar enkel uit hoogtepunten. Ik keek echter met een andere bril naar de 8.820 foto’s die ik heb gemaakt in 2017. Wat was nu eigenlijk
Drone fotografie is hip and happening; zowat alles wordt nu vanuit de lucht gefotografeerd. Het is een leuke gimmick, maar niet eentje die de tand des tijds zal overleven. Vooral in het begin is het
The Grinders is een groep mensen die het mens-zijn ondermaats vinden en graag trans-humaan door het leven gaan. Ze plaatsen daarom vrijwillig gadgets onder hun huid. Fotograaf Hannes Wiedemann legde deze ietwat sektarische rituelen vast.
Waarom koekeloeren we zo graag in het leven van de superrijken? Misschien om ons te vergapen aan iets dat bizar ver buiten onze belevingswereld ligt. Of wellicht om bevestigd te zien dat die rijken vreselijk oppervlakkig
Het laatste jaar van Cas Oorthuys was één van de eerste fotoboeken die ik kocht. Ik bladerde het door en besloot: dit moet in mijn kast staan. Het toont uitgehongerde blikken, onderduikers, jodensterren. Geen tekst,