Ik zat dit weekend in een opruimmanie. Alles ging voortvarend naar de kringloop of de vuilnisbak. Behalve mijn foto’s, daar twijfelde ik eindeloos over. Wat is er toch zo lastig aan foto’s weggooien? En: wat hielp mij om toch door te zetten?
Foto’s maken kost geen geld meer. Dus stromen mijn telefoon en laptop vol met beeldmateriaal waar ik nooit meer naar kijk. Gelukkig heb ik een fotoprinter. En dus ook bergen foto’s. Echter, het merendeel van die foto’s print ik als proef. Ik wil zien of de foto overeind blijft op papier. Hij hangt dan een tijdje in de woonkamer aan deze magnetische muurplaat. Daarna verdwijnt de foto in de kast. En zo ontstaan er hele stapels.
Gevangen ziel
Zodra ik een foto weggooi, denk ik aan een willekeurige inheemse stam. Een stam die niet gefotografeerd wil worden uit angst dat een deel van hun ziel in het beeld gevangen zou blijven. Ik heb daar vast ooit om gegrinnikt, maar zo vreemd is dat idee helemaal niet. Ik blijk er bovendien mijn eigen versie van te hebben.
Want als ik een foto weggooi waar vrienden of familie op staan voelt dat niet juist. Net alsof ik een stukje van hun ziel in de prullenbak deponeer. De betreffende foto doorscheuren is al helemaal taboe. Dat doe je alleen met foto’s van je ex, en ook dat is een beladen ritueel.
Een helpende vraag
De stapels foto’s die ik nu heb weggegooid bestaan gewoon nog digitaal. Weggooien is daarmee dus geen definitieve stap. En daar zit meteen al een ingang voor een zeer helpende vraag. Want stel dat de foto weg is:
In welke situatie zou ik deze foto weer moeten printen?
Kan ik niks bedenken, dan gaat het beeld weg.
Overigens: meestal weet ik helemaal niet dat ik nog een geprinte versie ergens heb liggen. In de stapels foto’s kwam ik soms wel driedubbel dezelfde foto tegen. Het is net als met de pakken parelcouscous in mijn keuken. Daar heb ik er nu 4 van. De tijd tussen parelcouscousgerechten is te lang om te onthouden dat ik nog een hele voorraad in huis heb.
Goed, ik dwaal af. Om te voorkomen dat ik niet weet wat ik heb geprint heb ik nu waarachtig een systeem bedacht.
Een helpend systeem
Ik heb alle overgebleven foto’s per thema gesorteerd. Op de doos waarin ze zitten, heb ik een post it geplakt waarop staat wat erin zit.
Nee, dit is geen wereldschokkende lifehack. Maar het is wel een voorbeeld van even een paar minuten nadenken over hoe je je toekomstige zelf het iets makkelijker kunt maken. Ik ben mezelf nu al dankbaar.

Tsja en tot slot: al mijn foto’s verdwijnen toch wel. Van mij blijft er met geluk nog maar eentje over. En die heb ik dan nog niet eens zelf gemaakt (welke dat is lees je hier).