Bijna alles wat ik bedenk, pakt in het echt volstrekt anders uit. Want zodra ik iets in de wereld zet, gaat het een eigen leven leiden, los van mezelf. Dat is leuk en stom tegelijk.
Scheveningen
De foto hierboven maakte ik een paar weken geleden. Ik ging naar Scheveningen (de Pier blijft lonken). Ik wilde eens experimenteren met een andere manier van fotograferen. Dichter op de mens. Strandgangers.
Lukte voor geen meter.
Ik maakte gewoon weer de foto’s die ik altijd maak. Dat frustreerde me. Het idee in mijn hoofd vervormde zich als vanzelf naar mijn eigen stijl.
Het begint altijd anders
Ik begon dit blog met als doel om andermans projecten te kunnen analyseren, begrijpen, verklaren. Zoals hier over Martin Parr (saai, vind ik nu). En zo fotografie beter te snappen. Maar dit blog werd een blog over mezelf, mijn fouten, mijn inspiratiebronnen en mijn zoektocht naar mijn signatuur. Dat gebeurde gewoon.
Een ander voorbeeld. In 2024 meldde ik me aan bij CBK, een platform voor Rotterdamse kunstenaars. Het lukte, ik mocht erbij. Mijn doel: een Rotterdamse foto-opdracht krijgen. En wie weet subsidie voor een projectidee waar ik al een tijdje mee rondliep.
Die subsidie vroeg ik aan, maar ik werd afgewezen. Een foto-opdracht heb ik ook nog niet, maar ik ben ondertussen wel gevraagd om een Rotterdams gevelkunstwerk te maken (huh).
Haal het uit je hoofd
De beste bewaarplek voor een goed idee: in je hoofd. Daar kan het lekker onaangedaan vertoeven. Je hoeft er nog geen keuzes te maken – alles kan. Maar het is ook de grootste beperking die je jezelf oplegt. Want alle ónvoorziene dingen, die gebeuren ook niet. Je leert niks, er ontstaat niks.
Het enige wat je krijgt, is een dopamineshot als je over je idee vertelt aan anderen. Maar dat telt niet.
Als ik mezelf betrap op de idealisatie van een idee, stel ik mezelf daarom graag de vraag:
Wat als alles (mis)lukt?
Het antwoord maakt me meestal nieuwsgierig. Omdat ik nog niet weet wat mijn idee in gang gaat zetten. En op welke manier ik de grip ga verliezen.
Dus ga ik op pad, experimenteer ik met wat er voorhanden is en máák ik dingen. Zoals een foto van een verlaten kuil.
Misschien leidt het ergens toe, misschien ook niet. Maar in dat laatste geval: dan is er in ieder geval weer ruimte voor een nieuw idee in mijn hoofd. Waarmee ik weer aan de slag kan 🙂