Onlangs was ik in een kralenwinkel. Ik ergerde mij aan een andere bezoeker; ze raakte iedere kraal aan. Maar even later bleek ik precies hetzelfde te doen. Die idiote neiging om alles telkens aan te raken, is mooi vastgelegd in een fotoboek van Erik Kessels.
Tijdens de afgelopen hittegolf heb ik 4 musea in twee dagen bezocht. Het was er heerlijk rustig en koel. Ik snap niet dat mensen met een museumjaarkaart niet massaal naar musea trekken wanneer het 30+ graden is. Enfin, ik had uren stuk te slaan, dus ook de museumwinkel kreeg mijn volle aandacht. En daar lag dit vuistdikke boek:
Dingen aanraken
Het boek bevat bijna 3000 foto’s van mensen die dingen aanraken. Die foto’s zijn uit familie albums geplukt die Erik Kessels al jarenlang verzamelt. Het boek staat tjokvol mensen die bomen, koelkasten, grafstenen, monumenten en boten aanraken. Telkens die hand erop of ertegenaan. Soms als steuntje, soms als toe-eigening en soms om zichzelf gewoon een houding te geven.
Het boek is thematisch ingedeeld. Pagina’s vol mensen die een plant aanraken, gevolgd door weer evenzoveel pagina’s van mensen met hun hand op een boot of onderdeel daarvan:
Een fiks hoofdstuk gaat over mensen bij auto’s. Dat snap ik wel. Ik heb weinig met auto’s, behalve die van mezelf. Iedere auto in mijn (of gedeeld) bezit zijn voor mij personen. Met eigen naam en karakter.
En dus moest ik ineens denken aan een foto van mezelf, in precies zo’n aanraakpose. Bij “mijn” auto. Dat armpje op de motorkap heeft iets hebberigs. Of misschien was het ook wel noodzaak om mezelf staande te houden.
Zin in meer werk van Erik Kessels? De jaarlijkse foto van Ria bij de schiettent is wat mij betreft ook een hoogtepunt. Ik heb zelfs het boekje daarvan.