Ik voel me soms lamlendig. Zo’n bui waarop iemand koeltjes constateert ‘er is geen land met jou te bezeilen’. Ik wíl ook helemaal geen land bezeilen, denk ik dan. Enfin, dát gevoel, daar heeft Jonathan
Stel je mag een teddybeer uit elkaar trekken óf iets van grote hoogte laten vallen op een betonnen vloer. Wat kies je? Het geeft een vreemd voldoenend gevoel om iets netzolang te forceren totdat het
Stel je staat op een idyllisch uitkijkpunt in de Oostenrijkse Alpen met een schildersezel voor je neus. Wat schilder je? Waarschijnlijk niet het patroontje van je eigen trui. Fabian Schubert deed dat wel. En een
Op rommelmarkten zie je vaak dozen vol ansichtkaarten staan. Het was mij een raadsel wie daar nog wat mee zou moeten. Nu niet meer. Sonja van Hamel spit die dozen door op zoek naar kaarten
Foto’s die ik van vrienden krijg via Whatsapp, bestudeer ik eindeloos. Want bijna altijd is daar méér informatie op te zien dan de verzender had bedoeld. Meestal zit de ‘vangst’ in reflecties op glazen, bestek
Jawel, mijn volgende Noordereilandserie is af. Deze keer keek ik door de ogen van minimensjes naar dat ineens zo grote Noordereiland. Ik kocht er 100 (van die mensjes), waarvan er 12 in de Maas zijn
Letterlijk je eigen foto schieten: dat doet Ria van Dijk jaarlijks op de Tilburgse kermis. In een schiettent. Schiet je raak, dan maakt de camera een foto van je. Dat schieten doet ze al sinds
Meestal snap ik vrij weinig van conceptuele fotografie, maar wat Olivia Locher doet, snap ik wel én kan ik waarderen. Ze fotografeert namelijk bizarre wetten die nog steeds van kracht zijn in de USA (waar
De kuifmakaak hierboven maakte – waarschijnlijk onbedoeld – een aapselfie. Die foto ging viral, en daarmee ook de vraag bij wie het auteursrecht van de foto eigenlijk ligt. Immers, de ááp drukte op het knopje,
Kinderfeestjes. Vroeger ging ik op mijn verjaardag naar zwemparadijs Tropicana of bakten we hamburgers in de keuken van Mc Donalds. Tropicana bestaat niet meer en een feestje in de Mc Donalds is vloeken in de
Sommige foto’s zijn gewoon ronduit vervelend. Zoals de fotoserie In Anxious Anticipation van Aaron Tilley. De beelden wekken een tomeloze irritatie op. En een enorm gebrek aan voldoening. Want ik wil juist het moment kort
Ik was eigenlijk wel benieuwd naar Tefaf, die jaarlijkse beurs in Maastricht waar je gewoon een werkje kunt kopen voor een miljoen of wat. De totale waarde van alles wat daar hangt telt op tot 4,5
Je vraagt je af wat ze doen, daar op een kluitje in dat vierkant op het strand. Ze zijn op zoek naar een schat. Fotograaf Peter de Krom vond het jammer dat deze traditioneel Hollandse
Elliott Erwitt, een beroepskomediant middels zijn straatfotografie. Zijn foto’s tonen een droog soort humor, licht veroordelend. Eigenlijk is hij de Martin Parr van de hondenwereld. Zijn geschreven observaties over de verhouding tussen mens en hond
Het zou een beeldig familieportret zijn. Een piekfijn echtpaar wandelt in de zon. Met twee kinderen – nee apen – op hun arm. Aangekleed en wel. Straatfotografen worden gedreven door de wetenschap dat op ieder moment in de
Hoe je met foto’s een maatschappelijk statement kunt maken, weet Martin Parr. Al zijn foto’s zijn dikke uitroeptekens. Je móet er iets van vinden, de foto eist je mening, je standpunt. Veel ruimte voor welk