Dronefotografie: wat voegt het toe?
Drone fotografie is hip and happening; zowat alles wordt nu vanuit de lucht gefotografeerd. Het is een leuke gimmick, maar niet eentje die de tand des tijds zal overleven. Vooral in het begin is het
Drone fotografie is hip and happening; zowat alles wordt nu vanuit de lucht gefotografeerd. Het is een leuke gimmick, maar niet eentje die de tand des tijds zal overleven. Vooral in het begin is het
The Grinders is een groep mensen die het mens-zijn ondermaats vinden en graag trans-humaan door het leven gaan. Ze plaatsen daarom vrijwillig gadgets onder hun huid. Fotograaf Hannes Wiedemann legde deze ietwat sektarische rituelen vast.
Het laatste jaar van Cas Oorthuys was één van de eerste fotoboeken die ik kocht. Ik bladerde het door en besloot: dit moet in mijn kast staan. Het toont uitgehongerde blikken, onderduikers, jodensterren. Geen tekst,
Dementerende mensen zien de wereld in stukjes. Een giftig eiwit nestelt zich op de buitenste hersenlaag waardoor de communicatie tussen die hersendelen steeds lastiger wordt. Wat resulteert is een steeds kleiner wordende gefragmenteerde werkelijkheid. Laurence
Stel je wil graag vissen maar je habitat beperkt zich tot een ijsvlakte waar het zo’n minus 40 graden is. Dan kun je natuurlijk gewoon binnen blijven. Óf je zetelt je in een grote, semi-doorzichtige
Parijs wentelt zich graag in haar eigen clichés. En juist daarom is het moeilijk om die stad nog een beetje origineel te fotograferen. Daar liep zélfs een fotograaf van naam en faam (Michael Wolf) tegen
Elke doordeweekse dag rijd ik tussen 7:55 en 8:15 van Rotterdam naar Dordrecht. Zo’n twee keer per week passeer ik dezelfde oldtimer. Want die valt op tussen de andere saaie, generieke bolides. Zodra ik die
Stel, je weet dat je niet lang meer hebt te leven. Wat zou je dan nog eenmaal willen zien? De Londense Fotograaf Hrair Sarkissian werd gegrepen door die vraag én het feit dat we daar
Sommige fotografen excelleren in grote onbekendheid. Ik heb er weer eentje gevonden: Emil Gataullin. Deze Russische fotograaf maakt foto’s die eigenljk de visuele tegenhanger zijn van een eenregelig gedicht. Plattelandsleven van Emil Gataullin Emil Gataullin
Letterlijk je eigen foto schieten: dat doet Ria van Dijk jaarlijks op de Tilburgse kermis. In een schiettent. Schiet je raak, dan maakt de camera een foto van je. Dat schieten doet ze al sinds
Meestal snap ik vrij weinig van conceptuele fotografie, maar wat Olivia Locher doet, snap ik wel én kan ik waarderen. Ze fotografeert namelijk bizarre wetten die nog steeds van kracht zijn in de USA (waar
De Italiaanse fotograaf Gustav Willeit maakt van de werkelijkheids iets vreemds. Éven vraag je je af of de locatie echt bestaat. Maar daarvoor is het te surreëel. Of nee, te perfect. Want Willeit maakt het
Zwembaden. Ik ken ze alleen in de variant teveel kinderen, chloor en ronddobberende pleisters. Maar in de zwembaden van Maria Svarbova zwemt niemand. Ze zijn otherworldly en tegelijkertijd herkenbaar. De rol van de mens in haar
Nicholas Nixon fotografeerde zijn vrouw en haar drie zussen ieder jaar, 40 jaar lang. 40 keer staren ze je aan, ze worden steeds ouder en hun blik verandert zienderogen. We weten hun namen, meer niet.
Ik heb 5 minuten onafgebroken naar dit beeld gestaard en nog steeds snap ik het niet. De aanvankelijk driedimensionale situatie (man springt over water) is door Cartier-Bresson vertaald naar een tweedimensionaal beeld, so far so
IJsberen die ijsberen. Als van je soortnaam een werkwoord wordt gemaakt dat doelloos rondjes lopen behelst, dan ben je als beest wel erg ver verwijderd van je roots. En dat zijn ze ook, die ijsberen
Kinderfeestjes. Vroeger ging ik op mijn verjaardag naar zwemparadijs Tropicana of bakten we hamburgers in de keuken van Mc Donalds. Tropicana bestaat niet meer en een feestje in de Mc Donalds is vloeken in de
Je bent nooit te oud voor megalomane projecten. Tenminste, zoiets moet Zofia Rydet hebben gedacht toen ze op 67-jarige leeftijd zichzelf ten doel stelde om alle huiskamers van Polen te fotograferen. Toen ze bijna 30
Sommige foto’s zijn gewoon ronduit vervelend. Zoals de fotoserie In Anxious Anticipation van Aaron Tilley. De beelden wekken een tomeloze irritatie op. En een enorm gebrek aan voldoening. Want ik wil juist het moment kort
Zien de tranen van iemand die huilt om een groot verlies er hetzelfde uit als een traan als gevolg van het snijden van een ui? Ja, van buiten wel ja. Maar zijn ze qua structuur
Het is toch altijd weer ontnuchterend wanneer je een fotoboek doorbladert dat de cumulatie is van 40 jaar werk. Veertig jaar reizen en fotograferen en dan heb je een goed fotoboek. Dán pas! Het resultaat is
Het is een bizarre tegenstelling: volledige keuzevrijheid in wat je wilt eten, maar daarna ga je wel dood. Wat kies je dan? Heb je uberhaupt wel trek, wetende dat die maaltijd niet eens meer zal
Nintendo introduceerde in 1998 een gadget bij de Gameboy: een kleine camera waarmee je digitale foto’s kon maken. Het was eigenlijk een selfie camera avant la lettre. Maar van een afstandje is het net een pixelsoep,
Het begon met een toevallig cafébezoek aan de Reeperbahn in Hamburg, een straat van lichte zeden en ander mannelijk vertier. De camera van Petersen lag op tafel omdat hij even danste met een vrouw. Bij terugkomst
In de jaren tachtig woedde er in Palermo een machtstrijd tussen rivaliserende maffiafamilies. Letizia Battaglia fotografeerde de bloederige gevolgen daarvan. Meestal waren de lijken nog warm als zij aankwam om de scène vast te leggen.
Je ontmoet wel eens een persoon waarvan je denkt: iemand zou dat leven vast moeten leggen. En gelukkig komt die gedachte soms op bij mensen die dat ook kúnnen, dat vastleggen. Daarom volgde Hanne van der
Ik ben geselecteerd voor de 5-daagse workshop Finding your Vision van Alex Webb in Rome. Eind maart is het zover. Maar voor ik daar met mijn eigen werk aan de slag ga, leek het me
Jezelf fotograferen als je net een zelfmoordpoging heb gedaan en met spoed bent opgenomen in een psychiatrische inrichting. Laura Hospes deed het. Zij maakte portretfoto’s op momenten dat ze er slecht aan toe was, heel
De foto’s van Marcus DeSieno moet je eerst zíen, zonder context. Daarna mag je pas het bordje lezen. Of in dit geval de blogpost. En dan nog een keer terugkijken, met een volstrekt andere bril
Henry Wessel, ik kende hem niet. Per toeval stuitte ik op een foto die hij had gemaakt, en dat smaakte naar meer. De beelden die hij maakt zijn als visuele haiku’s: kleine gedichtjes – mooi