Dit is artikel nummer 781 voor dit blog. Geen mooi rond getal, maar ik heb toch zin om eens terug te blikken: wat ik heb geleerd? En wat heb ik níet geleerd, maar had ik wel verwacht te leren?
Eens per twee weken zit ik op zondagochtend naar een knipperende cursor te staren. Vervolgens ga ik grasduinen in mijn eigen notitieboekje, de blogs die ik volg, en soms zelfs in Lightroom. Mijn doel: iets verzinnen waarover ik kan schrijven. En dat dan twee keer, want er moeten 2 artikelen in de nieuwsbrief die ik even later uitstuur.
Laat ik beginnen met wat ik niet heb geleerd, ondanks dat ik al 9 jaar schrijf.
Niet geleerd: mijn eigen tips opvolgen
Elders op dit blog vind je 136 tips. Geen tips om “De perfecte foto te maken” (ik heb een hekel aan dat boekje), maar gewoon praktisch toepasbare handvatten die je misschien een stapje verder helpen. Ik leer helaas weinig van mijn eigen Kronkeltips (link), iets waar de onbezoldigde redacteur van dit blog me graag fijntjes op wijst. Veel van de tips pas ik in het begin enthousiast toe, maar vergeet ik later weer.
Dit blog schrijf ik dan ook grotendeels aan mezelf: ik hoop dat ik er iets van leer en zolang dat niet het geval is, blijf ik doorgaan. Een hoopvolle uitspraak voor wie dit blog graag leest 🙂
Niet geleerd: een voorraadje blogs maken
In deze vakantieperiode krijg ik vaak de vraag: je hebt vast een voorraadje blogs klaarliggen?
Nee.
Wil ik dat?
Ja.
Maar na 9 jaar schrijven kan ik constateren dat ik dat gewoon niet kan. En dus blog ik soms op een vakantieadres. Of schrijf ik ‘s ochtends en vertrekken we vanmiddag (zoals nu het geval is).
Ik probeer het wel hoor, vooruit schrijven. Maar het duurt dan eindeloos. Dat komt door de Wet van Parkinson:
De benodigde tijd voor een taak past precies in de hoeveelheid beschikbare tijd
Hoe eerder ik begin, hoe langer ik er dus over doe. En dan zit ik alsnog op vakantie de boel af te maken. Dus begin ik pas met schrijven vlak voor de deadline, altijd.
Wel geleerd: mijn gedachten ordenen
Dit blog helpt me om mijn halve ideeën en overpeinzingen te ordenen. Want als ik schrijf, verandert een half idee in iets dat (voor mij) hout snijdt. Dat is soms een heel geklooi. Maar als het af is, ben ik extra blij; ik snap mezelf – of het werk van een andere fotograaf – dan weer een stukje beter.
Dankzij mijn geschrijf leer ik de binnenkant van mijn hoofd te verwoorden. En dat is een lekker gevoel.
Wel geleerd: dingen die ik voor niets wil doen, zijn het leukst
Ik blog omdat ik er (meestal) voldoening uit haal. Zodra ik daar een verdienmodel van maak (bijvoorbeeld via Substack), dan verdwijnt de lol en moet ik dingen. Dus kies ik voor een vrijwillig donatiemodel. Dat soms de kosten dekt, soms niet. Het maakt ook dat ik helemaal niet bezig ben met bezoekersaantallen, kliks, SEO en boos zijn op AI.
Ik schrijf omdat ik er blij van word.
Die les leerde ik dankzij dit blog, en neem ik ook mee in mijn fotografie. Ik laat me leiden door wat mij interesseert (sirenepalen, winkelcentra, de Pier), zonder bezig te zijn met ‘of hier vraag naar is’. Grappig genoeg blijken juist die projecten kansrijker om ergens een podium te vinden.